ÖĞRETMENİ MUTLU EDECEK YÖNETMELİK MÜMKÜNDÜR
İdris Şekerci
Ecdat yadigârı sözler vardır; adına atasözü dediğimiz. Her biri bir tecrübenin, bir hikâyenin dersi olarak dünden bugüne miras kalmıştır. “Danışan dağı aşmış, danışmayan düz yolda şaşmış.” sözü de bunlardan biridir. Bu sütunu takip edenlerin defalarca duyduğu bir sözdür, istişarenin istikametin anahtarı olduğu. Hangi iş ile meşgul olursak olalım doğruların arasında en doğru olanı bulabilmek için istişare, muadili olmayan bir yoldur. Konusu insan olan her işte ise hassaten ortak akla ihtiyaç olduğu da ayrıca bir gerçektir.
Otuz yılı aşkın memuriyet hayatım ve yıllara sari sendikal mücadele sürecimde gördüğüm, gerek yönetici görevlendirmelerinde gerekse öğretmen atamalarında kaç kez yönetmelik değiştiğini saymak neredeyse imkânsızdır. Bir dönem, çıkardığı her yönetmeliği yargıya taşınan ve her seferinde mahkeme kararları doğrultusunda yeni bir düzenleme yapmak zorunda kalan bir bürokrat, memuriyet yaşı müsait olanların hafızalarında canlılığını halen muhafaza etmektedir. Dünden bugüne önemli bir mesafe alındığı inkâr edilemez. Ancak daha nitelikli ve memnuniyet oranı yüksek bir yönetmelik ortaya koyabilmek adına, sahanın sesini yansıtan sivil bakış açısına müracaat edilmesi yerinde olmaz mı?
Öğretmen Atama Yönetmeliği, yönetici görevlendirme ve öğretmen yer değiştirme takvimi yayınlandı. Norm kadro fazlası öğretmenlerin atama süreci ise kamuoyunun malumudur. Daha önce norm kadro fazlası uygulamasında ciddi bir işletim hatası bulunduğunu ifade etmiştik. Bu kez, kısmen hak teslimi yapılmış gibi görünse de, sonucun değişmeyeceği de ortada. Buradaki alanı rahatlatan tek husus, norm kadro fazlası olarak atanan öğretmenlere, toplam çalışma süreleri yeterli olması hâlinde il içi yer değiştirme hakkının tanınmış olmasıdır. Bununla birlikte, yönetmelikte bu hakkın yalnızca re’sen atananlara verilmesi, idari işlem gereği yer değiştirmek durumunda kalan diğer norm fazlası öğretmenleri bu haktan mahrum eden yönetmelikteki boşluğun da bir eksiklik olarak not edilmesi gerekir.
Son süreçte bir tartışma ve gerginlik başlığı hâline gelen yeni Maarif Modeli’nin temel unsurlarından biri olan, beceri odaklı eğitimin parametrelerinden gelişim raporları da ayrıca değerlendirilmelidir. Öğretmene gereksiz yük bindiren her uygulamanın, en çok da modele zarar verdiği açıktır. Öğrenciye doğrudan temas eden emeği kolaylaştıran, öğretmenler odasının sesine kulak vererek yeniden ele alınacak bir anlayışla, gelişim raporlarının revize edilmesi isabetli olacaktır.
Temennimiz; yönetici görevlendirme yönetmeliği hazırlanırken ve sonraki uygulama süreçlerinde, liyakati esas alan, tecrübeyi yok saymayan ve memnuniyet katsayısı yüksek bir yaklaşımın hâkim olmasıdır. Bu beklentiyi en çok da yeni Maarif Modeli ve bu modeli hayata geçiren irade hak etmektedir vesselam.
