KATİL ÇOCUK, MAKTÜL ÇOCUK PEKİ SUÇLU KİM?
İdris Şekerci
Geçen hafta İstanbul Başakşehir’deki bir okulumuzda yaşanan ve bir evladımızın hayatını kaybetmesiyle sonuçlanan vahim olay, hepimizin yüreğini bir kez daha dağladı. Bu acı olayı; eğitim öğretim yılının henüz başında Manisa Turgutlu’da, geçen yıl ise Gaziantep ve Kahramanmaraş’ta yaşanan benzer vakalarla yan yana koyduğumuzda acı bir gerçekle yüzleşmek zorundayız:
Karşımızdaki tablo, kişisel bir husumetten kaynaklanan basit birer "vaka-i adiye" değildir.
Sosyal medyada paylaşarak dikkat çekmeye çalıştığım o soru, aslında toplumsal yaramızın özünü özetliyor:
"Katil çocuk, maktul çocuk... O halde suçlu kim?"
Geçenlerde bir dostumun aktardığı, öğrencilerin kendi aralarında “Birisini öldürmek istesen kimi öldürürsün?” şeklindeki sözde muhabbeti dahi, sürüklendiğimiz patolojik boyutu ve tehlikenin büyüklüğünü gözler önüne sermeye yetmektedir. Çocukların en masum duraklarında, ayaküstü şakalarında bile kendine yer bulan bu şiddet dili ve hissizleşme nereden besleniyor?
Açıkça sormak zorundayız:
Bilinen ya da bilinmeyen mecralarda, sanal alemin karanlık yüzünü sevk ve idare eden mahfillerin evlatlarımızın zihinlerini iğfal etmesine daha ne kadar müsaade edeceğiz?
Gece karanlığında kara taşın üzerindeki kara sineği dahi tespit edebilecek güçte ve kabiliyette olan güvenlik birimlerimiz, evlatlarımızı ağlarına düşüren bu dijital çarkları çözmeye muktedir değil midir?
Ancak mesele sadece asayiş tedbirleriyle çözülemeyecek kadar da derindir. Anne ve babalar olarak bizler, evlatlarımızın sadece akademik istikbaline, sınav puanlarına ve ders başarılarına odaklandığımız kadar; onların gönül ve ruh dünyalarına da eğilmek zorunda değil miyiz?
Hangi görünmez şifreler, hangi dijital duvarlar ebeveyn ile çocukların arasına girdi ki biz kendi evlatlarımıza ulaşamaz, onların iç dünyasını duyamaz hale geldik?
Gözünüzün önüne getirin:
Başakşehir’de ciğerpare evladını toprağa veren anne babanın acısı ile evladının bir katile dönüşmesini engelleyemeyen, onun böyle bir cürmü işleyebileceğini dahi tahmin edemeyen ana babanın kahroluşu farklı mıdır?
İki taraf da aynı yangının ortasındadır ve ikisi de bu dijital kuşatmanın kurbanıdır.
Bu noktada kabul etmeliyiz ki yaşananlar tek başına bir asayiş sorunu değildir. Devlet, aile ve toplum olarak hepimiz bu tablonun, bu ihmalin ortaklarıyız.
Eğitimciler olarak bizler de kendimizi sorgulamalıyız:
Öğretimi, müfredatı ve akademik başarıyı öne çıkarırken; insanı, ahlakı, merhameti ve karakteri önceleyen bir maarif anlayışını inşa etmekte ne kadar geç kaldığımızı artık görmek zorundayız. Kalbe dokunmayan, ruhu beslemeyen bir öğretim modelinin, zihni sanal mecralarca işgal edilmiş çocukları korumaya yetmediği açıktır.
Son olarak; sokakta, okulda, evde yankılanan bu feryada rağmen, çocukların sanal medya kullanımı, dijital bağımlılığı ve karanlık platformlara erişimi konusunda hala caydırıcı ve kapsayıcı bir yasal çerçevenin oluşturulmamış olması da izaha muhtaç bir durumdur.
Çocuklarımızın zihinlerini ve ruhlarını dijital mecraların merhametsizliğine terk edemeyiz. Bugün el birliğiyle radikal adımlar atmaz, aileyi merkezine alan bütüncül bir maarif politikası ve caydırıcı yasal düzenlemeleri hayata geçirmezsek; yarın çok daha ağır bedeller ödemek zorunda kalacağız.
